كارنامه نشر در گفتگويم با زيبا جلالي ناييني

حضور در نمايشگاه كتاب ديگر غرور آفرين نيست

بالاخره بیست و دومین دوره نمایشگاه بین المللی کتاب تهران هم در مصلای تهران آغاز به کار کرد و نویسندگان و ناشران در تلاشند از فرصت به دست آمده برای عرضه آخرین آثارشان نهایت بهره برداری را داشته باشند. در آن سوی گود اما هستند ناشرانی که با دیدی انتقادی به کارنامه نشر در سال های اخیر، حمایت های دولتی را تنها محدود به قشری می دانند که کوچک ترین سهمی را در اعتلای فرهنگ این مملکت ندارند و عجیب آنکه از بیشترین حمایت ها نیز از جانب دولت برخوردارند. زیبا جلالی نایینی مدیر انتشارات شیرازه یکی از همین منتقدان است.او در گفت وگو با «سرمایه» از کم و کیف کارنامه نشر در این سال ها می گوید و اینکه از حضور در این دوره از نمایشگاه احساس مثبتی ندارد و آن را غرور آفرین نمی داند:

نه!هرگز شب را باور نكردم

چرا كه در فراسوي دهليزش

به اميد دريچه اي

دل بسته بودم

گفتگويم با رييس سابق اتحاديه كارگران قراردادي

بيشترين فشار را كارگران متحمل مي شوند

همه ساله و با نزدیک شدن به اول ماه مه روز جهانی کارگر، تکاپوی جریانات و افراد فعال در بحث های کارگری از یک طرف و دولتمردان از طرف دیگر در جلب توجه افکار عمومی به اهمیت رعایت حقوق کارگران و لزوم حمایت همه جانبه از این قشر شریف و زحمتکش در حالی دوچندان می شود که به دلیل عدم رعایت تمامی موازین مرتبط با احقاق حقوق کارگران در بقیه ایام سال، این اظهارات و موضع گیری ها کمتر با اقبال جامعه کارگری کشور روبه رو می شود.امسال اما به دلیل در پیش بودن انتخابات ریاست جمهوری، رئیس جمهوری و داوطلبان انتخابات دهم به نحوی ویژه به طرح مطالبات کارگران و راهکارهایشان برای حل معضل قراردادهای موقت کار می پردازند . این موارد در کنار لزوم پاسداشت مقام کارگر ما را بر آن داشت تا به سراغ رجبعلی شهسواری رئیس سابق اتحادیه کارگران قراردادی و پیمانی کشور برویم و در گفت وگویی نظرات وی را در این حوزه جویا شویم... ¦

آقای شهسواری، مهم ترین معضل جامعه کارگری امروز ایران را چه عاملی می دانید؟

 امروز مشاهده می شود به وفور جنس هایی از خارج از کشور به داخل وارد می شود که همین میزان واردات بی رویه به ورشکستگی بسیاری از واحدهای تولیدی و البته اخراج کارگران از این واحدها انجامیده است. متاسفانه به دلیل موج واردات بی رویه، دیگر تولید بسیاری از کالاها برای تولیدکنندگان ما صرفه اقتصادی ندارد و در این شرایط طبیعی است یا مدیر این واحد کارگر خود را اخراج کند یا از وی با میزان مزد بسیار پایین بهره ببرد که در بسیاری از موارد کارگران ما مجبورند برای گذران امور به شرایط سخت کاری تن بدهند.

آیا فکر نمی کنید، می توان تدابیری اندیشید که به نحوی یا جلوی این واردات بی رویه را گرفت یا از تولیدکننده داخلی حمایت کرد؟

البته که می شود؛ ما اگر شرایط تولید را برای تولیدکنندگان مان تسهیل کنیم، وام هایی با بهره های بالا به آنها ندهیم که بازپرداخت همان وام ها به ورشکستگی واحدهای تولیدی بینجامد و شرایط را از مبادی گمرکی برای ورود بی رویه محصولات به داخل کشور محدود و سخت کنیم، معلوم است که شرایط بهتر از آنی می شود که الان هست.

نگاه حمایتی به کارگران را در این شرایط تجویز می کنید؟

بله، ما در تمام امور نگاهمان باید به نفع جامعه کارگری باشد و این در حالی است که به عنوان مثال در خصوصی سازی اصلاً منافع کارگران دیده نمی شود. اصلاً فکر نمی شود با خصوصی شدن بسیاری از سازمان ها و نهادهای مشمول، شرایط از اینی هم که هست بدتر می شود و مدیران آینده این سازمان ها چون فقط به سود و کسب سرمایه می اندیشند یا نیروهای خود را تعدیل می کنند یا شرایطی را فراهم می آورند که کارگران با حداقل مزد به ادامه کار راضی شوند و اینگونه است که من فکر می کنم در هر موضوعی طبقه کارگران مظلوم واقع شده و حقشان ضایع می شود. البته بسیاری از شرکت های خصوصی هم تقصیری در این زمینه ندارند زیرا آنها نیز عنوان می کنند از پشتیبانی برخوردار نیستند که خود پشتیبان کارگران شوند.

وضعیت قراردادهای کار را چگونه ارزیابی می کنید؟

امروز وقتی دولت و ادارات رسمی مبادرت به استخدام های قراردادی می کنند، دیگر ما چه توقعی از شرکت های خصوصی می توانیم داشته باشیم. آیا با این وضع کسی می تواند به شرکت های خصوصی اعتراضی را روا دارد. متاسفانه دولت که خود باید الگوی دیگران در این زمینه باشد در چارچوب منافع کارگران قدم برنمی دارد.من فکر می کنم امروز کارگران ما هم باید سهامدار شرکت ها شوند تا از این دریچه بتوانند حداقل منافعی را نصیب خود کنند در غیر این صورت و با وضعیتی که امروز مشاهده می شود، ما هر روز باید به دلیل اصل خصوصی سازی نهادها و سازمان ها، در انتظار بیکار شدن تعداد دیگری از کارگران زحمتکش ایرانی خود باشیم.