ایدز و آمارهای متفاوت

در حالی بیستمین سالروز جهانی ایدز را پشت سر گذاشتیم که بنا بر آخرین آمارها در حال حاضر تنها ۹۲۱ نفر در ایران تحت درمان این بیماری قرار دارند و این رقم در مقایسه با تعداد ۸۷۳۰ نفری که به طور قطعی نیازمند درمان از این بیماری قرار دارند، آمار چندان قابل قبولی به نظر نمی رسد.ایدز بیماری مهلکی که به دلیل عدم آگاهی رسانی مطلوب در کشورهای کمتر توسعه یافته در طول ۱۵ سال گذشته با افزایشی در حدود ۴ برابری شدن تعداد مبتلا یان روبه رو بوده است، در ایران نیز با فرازو فرودهایی در طول ۲۰ سال گذشته روبه رو بوده است; فراز و فرودهایی که هر چند تبعات مثبت و منفی گسترده ای را به دنبال داشته است، اما متاسفانه نه تنها به کاهش آمار مبتلا یان به این بیماری نینجامیده که به افزایش شمار آن نیز منجر شده است. در حالی که مقامات سازمان ملل در تهران رقمی در حدود ۸۰۰۰۰ نفر را برای تعداد مبتلایان به ایدز در ایران بر می شمارند، مقامات رسمی وزارت بهداشت و سایر مراجع ذی صلا ح، ۱۸۳۲۰ نفر را رقم دقیق مبتلا یان به ایدز می دانند و بر این رقم اصرار می ورزند.فارغ از اینکه رقم واقعی تعداد ایدزی های ایران کدام یک از دو رقم بالا ست، آنچه در این بین مهم و قابل ذکر به نظر می رسد همانا ضرورت اطلاع رسانی دقیق و آگاهی بخشی عمومی به جوانان برای پر هیز از بروز رفتارهایی است که به ابتلا ی طیف وسیع تری از هموطنان به این بیماری مهلک منجرمی شود. اگر نیم نگاهی هم به آمارها داشته باشیم به این تحلیل می رسیم که از آنجایی که ۴۵ درصد از موارد تازه ابتلا یافته به ایدز را جوانان تشکیل می دهند، گروه هدف در این آگاهی رسانی را باید طیف جوان جامعه قرار دهیم و با استمداد از تمامی ابزارهای رسانه ای و فرهنگی، تلا ش نماییم تا با بسط آگاهی های توده ای از بسط همه گیر این بیماری به نحوی جلوگیری نماییم تا نسل های آینده هم به دنبال این آموزش ها، از این بیماری مصون بمانند.از سوی دیگر، با توجه به تغییر الگوی ابتلا ی به ایدز از سرنگ مشترک به روابط جنسی، ضرورت آموزش های پیش و پس از ازدواج به جوانان در هر نقطه ای از کشور که باشند بسیار مهم می نماید تا در سایه این آموزش ها زوجی نباشد که به دلیل عدم آگاهی خدای ناکرده به این بیماری دچار شود.«اهداف توسعه هزاره» ، «بیانیه تعهد» و «بیانیه سیاسی» نیز که میثاق جمعی دولت های عضو سازمان ملل متحد برای مبارزه با ایدز می باشد، نقشه راه و تعیین کننده استراتژی ها و راهبردهایی است که دول عضو می بایست با رعایت اصول آنها به عهد خود با جامعه جهانی برای پیشگیری از فراگیری این بیماری جامه عمل بپوشانند تا در سایه این حمایت ها فردی نباشد که به دلیل عدم آگاهی به این بیماری که امروز دیگر نمی توان گسترش آن را انکار کرد، دچار شود; امید که چنین شود.